2007/Sep/13

"พี่ลู ไม่เขียนบล็อกกะเขาบ้างเหรอ"

"บล็อก...อะไรหว่า?"

"ก็เหมือนไดอารี่อ่ะนะ นี่เป็นบล็อคหมิงอ่ะพี่ลองเข้าไปดูดิ"

"long-ming.exteen.com"

"แปบนะขอดูก่อน"

"งืมๆ"

"ไอ้นี่คือบล็อกเหรอ พี่สมัครด้วยดิ..."

"เอาซิๆ เสร็จแล้วส่งลิงค์มานะ"

...............................

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้จักกับเอ็กซ์ทีน มันผ่านมากี่ปีแล้วนะ แทบจะจำไม่ได้เลยว่าเอนทรี่แรกเขียนขึ้นเมื่อไหร่ ส่วนตัวแล้วไม่ค่อยได้อัพบ่อย ชอบดองเข็มเสียมากกว่า ฮ่ะๆ

ตลอดระยะเวลาตั้งแต่เอนทรี่แรกจนถึงเอนทรี่นี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากจริงๆ มีทั้งเสียใจแล้วก็ดีใจ คงเป็นเพราะผมเป็นคนเงียบๆ ด้วยมั้งก็เลยไม่รู้จะไประบายทีไหนก็ได้แต่เขียนๆ พิมพ์ๆ ไปตามเรื่องตามราว อย่างตอนที่ลูกพี่ลูกน้องเสียแล้วไม่มีใครโทรมาบอกเลยตอนนั้นรู้สึกโกรธแล้วก็เสียใจมากไม่รู้จะไประบายให้ใครฟังได้ ก็ได้ที่นี่แหละเป็นที่ระบาย

อ๊ะ จะบอกว่าผมชอบบ่นเรื่องเศร้าๆ หล่ะซิ เปล่าเลยๆ เรื่องดีใจผมก็บอกให้ฟังนะ อย่างความฝันของผม วันที่ผมได้เป็นครูไปสอนนักเรียนวันแรกผมก็เขียนเล่านะตอนนั้นผมดีใจแล้วก็ตื่นเต้นมากเลย อ๊ะแล้วก็มีอีกนะผมยังจำได้อยู่เล้ย ผมไปสอนอ่ะแล้วพี่ที่ดูแลประสานงานบริษัทกับที่ศูนย์อบรมฯ เขาไม่ได้พาผมไปแนะนำให้รู้จักกับผอ.ศูนย์ฯ อ่ะ ผมเก๊าะสอนของผมไปจนพักเที่ยงวันที่สาม....อยู่ๆผอ.ก็เรียกตัวเข้าไปแล้วก็ด่า...เขาด่าแบบสุภาพนะแต่เจ็บยิ่งกว่าคำพ่อขุนอีก จนพี่เจ้าหน้าที่ๆทำหน้าที่ประสารงานบริษัทกับศูนย์ฯ (คนของทางศูนย์ฯ)นะ โทรไปบอกพี่ที่ออฟฟิศ พี่เขาก็โทรหาผม บอก เอก (ชื่อผมอ่ะนะแต่น้องๆในบอร์ดมักเรียกผมว่าลู อิอิ) ไม่ต้องคิดมากกว่าผอ.มันโรคจิตชอบด่าคนใหม่ จะว่าไปก็เป็นความผิดพี่เองแหละ พี่ตั้งใจไว้ว่าวันจันทร์จะพาเอกกับกุ้ง (คนที่มาสอนอีกคน) ไปสวัสดีผอ. แต่กุ้งเขาติดเรียนก็เลยไม่ได้พาไป พี่ขอโทษด้วยนะ" ผมก็ได้แต่ตอบว่าครับๆ ไม่รู้จะตอบว่าอะไรด้วยตอนนั้นอึ้งบวกกับช็อคอยู่ ก็นะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนแบบนี้นิหว่า- -"

ผมก็สอนไปๆ เรื่อยๆ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เชื่อไหมแป๊บเดียวจริงๆก็จบคอร์สแล้ว อ๊ะลืมบอกไป ผมเริ่มงานครั้งแรกก็รับคอร์สโหดเลยนะ สอนจันทร์ถึงศุกร์เลยตั้งกะเก้าโมงเช้าถึงสองทุ่ม ช่วงนั้นสนิทกับแม่ค้าแถวนั้นมาก 555+ เปล่าหรอกๆ ความจริงแล้วขี้เกียจนั่งรถเดินไปสอนอีกที่น่ะมันไกล เรื่องนี้ไม่เคยบอกใครเลยนะเนี่ยแม้แต่พี่ที่ประสานงานกับผม คนที่ออฟฟิศกับที่ศูนย์ฯ เขาชมผมใหญ่เลยว่า เอกนี่ตั้งใจแล้วก็ขยันนะ ถ้ารู้อย่างนี้แล้วจะโดนโกรธไหมเนี่ย 5555+

พอหลังจากจบคอร์สแรก (อันที่จริงสามคอร์สหล่ะมันจบพร้อมกัน) พอเริ่มคอร์สใหม่ก็ต้องไปผมผอ.ศูนย์ก่อน ตามธรรมเนียม (ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วครับสำหรับเรื่องแบบนั้น) แล้วเขาก็ชมบอกว่า ตั้งใจสอนดีนะ นักเรียนรุ่นก่อนเขามาชมคุณให้ผมฟัง แต่ตอนนั้นผมไม่ได้บอกคุณหรอกนะ แล้วเวลาคุณสอนผมดูคุณตลอดมานั่นแหละ เพียงแต่คุณไม่รู้เท่านั้นเอง ขอให้รักษามาตรฐานนี้เอาไว้นะ...

โอ้ปลื้มครับ หลังจากนั้นผอ.ก็มักจะเรียกตัวผมไปบ่อย ปรึกษาเรื่องคอมบ้างเรื่องเน็ตบ้าง บางทีก็ให้แก้ปัญหาเรื่องคอมให้บ้าง บางครั้งผมก็เสนอบ้าง เนื่องจากนักเรียนบ่นอยากเรียนอินเตอร์เน็ตกันแล้วตอนนั้นที่ห้องยังทำไม่เสร็จ ผมก็เลยลองไปปรึกษาท่านดู ผมเห็นตรงส่วนห้องสมุดมีมุมบริการอินเตอร์เน็ตที่มักไม่ค่อยมีคนใช้อยู่ ผมก็เลยบอกกับท่านว่าให้เด็กไปเรียนตรงนั้นดีไหม ท่านก็เห็นด้วย ท่านบอกให้ไปบอกนักเรียนส่วนท่านจะให้คนไปจัดการทางนั้นให้ ผมก็กล่าวขอบคุณแล้วก็ไปบอกนักเรียน ตอนนั้นนักเรียนดีใจมากเลยหล่ะครับ ผมก็พลอยดีใจไปด้วย

แต่แล้วสิ่งที่น่าดีใจกลับเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อก่อนตอนที่ผมมาทำงานใหม่ๆ มักได้รับความเอ็นดูก็เริ่มจับผิดแล้วก็เริ่มซุบซิบนินทาแบบให้ได้ยิน บางทีก็ไปนินทาผมให้นักเรียนผมฟัง แต่นักเรียนของผมก็แสนดีเหลือเกินมาบอกผมซะงั้น- - จะดีใจหรือเสียใจดีหว่า แต่ผมก็ไม่คิดอะไรแล้วก็สอนตามปกติ

บางครั้งนักเรียนมีปัญหากับทางบ้านแล้วผมช่วยแก้ปัญหาให้จบด้วยดีได้ วันรุ่งขึ้นนักเรียนคนนั้นกับผู้ปกครองของเขาก็มาหาผมแล้วก็มาขอบคุณผมที่ช่วยให้เขากับลูกเข้าใจกัน ผอ.เดินมาจากไหนไม่รู้แล้วก็มาถามกับผู้ปกครองคนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เล่าให้ฟังแล้วผอ.ก็ชมผมผมก็ยิ้มๆ ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำเรื่องวิเศษหรอกนะ แต่ดีใจที่นักเรียนของเรามาเรียนได้เหมือนเดิมมากกว่า เพราะเรื่องนี้หล่ะมั้งผมถึงอยากได้เป็นครูแนะแนว

ฮ่ะๆ ยาวใช่ไหมหล่ะ แต่ยังไม่จบนา...อ่านต่อละกันเนอะ

อย่างตอนที่ผมกับหมิงทะเลาะกันรุนแรงๆ หลายต่อหลายส่วนหนึ่งก็ได้เอ็กซ์ทีนนี่แหละช่วย หรือแม้แต่ตอนที่แง้วๆ กันก็ได้ที่นี่อีกน่ะแหละที่ช่วยทำให้ดีกันได้ อืม...อะไรอีกหว่า... อ้อใช่ๆ อย่างตอนที่ทางทีมงานมีปัญหากับคนๆ หนึ่งอ่ะ ผมหล่ะเสียวมากเลยนึกว่าจะต้องปิดตัวเสียแล้ว ก็ได้แต่เป็นกำลังใจและเป็นห่วงอย่างห่างๆ (ไม่มีรักนะจุ๊บๆ นะครับ อิอิ) จนเรื่องนั้นผ่านไปด้วยดี ก็ดีใจด้วยครับ บางครั้งก็เสียอารมณ์ออกบ่อยเลยที่อยู่ๆ เว็บก็เน่า ออกอาการเซ็งอย่างเห็นได้ชัดเลย

อ้อใช่แล้วอีกเรื่องที่จะขาดเสียไม่ได้ ตอนที่พวกเราชาวบอร์ดไซจำนวนหนึ่งหยิบมือ (มันน้อยน่ะ- -") ไปมีตติ้งกันแล้วก็นำเรื่องที่ไปนั้นมาเล่าให้ชาวบอร์ดไซคนอื่นๆที่ไม่ได้ไปกันได้รับรู้แล้วร่วมเฮร่วมฮาด้วย ก็มีทั้งกัดกันไปกัดกันมาผ่านช่องคอมเม้นท์ มีแซวกันบ้างแขวะกันบ้างเฮฮากันบ้าง ก็สนุกดีนะครับ

แล้วก็บางทีก็ได้ไปอ่านบล็อกของคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จักแล้วก็ได้เจอเรื่องแปลกๆ เรื่องบางเรื่องของเขามันทำให้ผมได้ข้อคิดหลายๆ อย่างเลย บล็อกบางบล็อกก็ให้ความรู้และความบันเทิง อย่างของคุณ งูขาว คุณจมูกโตแล้วก็คุณวิกกี้ และอีกหลายๆ คนที่ผมไม่ได้กล่าวถึง ขอบคุณครับ^^

อืม...ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะที่เกิดความรู้สึกแบบนี้ ผมรู้สึกผูกพันธ์กับที่แห่งนี้อย่างบอกไม่ถูก ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกลายเป็นคนของบล็อกนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คงพูดได้เต็มปากหล่ะนะว่าเพราะที่แห่งนี้เป็นเหมือนสิ่งที่เก็บความทรงจำทั้งดีและไม่ดีของคนหลายๆ คน บางเรื่องที่อยากบอกต่อ บางเรื่องที่ยากจะลืม ไม่ว่าตอนนั้นจะหัวเราะหรือร้องไห้ เมื่อเวลาผ่านไป วันหนึ่งหากตัวเราเองได้กลับมาแล้วเปิดย้อยอ่านเอนทรี่เก่าๆ ที่เราได้เขียนไปนั้น คงมีคนคิดแบบผมหล่ะเนอะ ว่าแหม...ตัวเราตอนนั้นทำไปได้ไงวะ แล้วก็คงนั่งหัวเราะอยู่หน้าจอคอมพ์และมีความสุขกับความทรงจำเหล่านั้น

ขอบคุณครับสำหรับทุกๆ ความทรงจำที่ผ่านมาของทั้งผมและหลายๆ คน ขอบคุณครับเอ็กทีน....

Comment

Comment:

Tweet


เออ...ตามconcept เลยนะเพ่ลู

ยาว~ย๊าว~ยาว แต่เปี่ยมไปด้วยสาระ...

จบ
ผอ.นี่แรงนะ - -"
#1 by technikos At 2007-09-13 17:21,

Sho Lunez Hakai
View full profile